در روئیایی شیرین غرق میشوم.

سجاده نماز عطر دل انگیزی می دهد؛ سرشار از آرامش هستم .گویی همراه با مجموعه آفرینش ، کائنات و ستارگانش در حرکت هستم و وجود خدایی را حس میکنم که تامل در راز و رمز و زیبایی آفریده هایش تو را به حیرت و تعظیم وامی دارد .تفکر در مجموعه آسمان، آن هنگام كه ستارگانش برايت سوسو می زنند .

نگریستن به زمینی خشک و افسرده که با روان ساختن آبی بی رنگ بر آن گلستانی از گلهای رنگین سر بر می آورد، تکاپوی پرندگان برای ساختن آشیانه های زیبا و تربیت جوجه هایشان، طراوت شورانگیز شکوفه های بهاری ، رقص تابستانه پروانه ها ، رنگ افشانی طبیعت در پاییز و بارش کریستالهای جالب و قشنگ کریستالهای برفی در زمستان همه تورا به این می خواند که خدایی داری که صدایت می زند برای زندگی و سرمستی درحضور ایمان و راستی .

پروردگاری که جلوه اش در همین نزدیکی هاست و تو میتوانی آن را درهمه چیز ببيني حتی در خودت ؛ در روح و جسم و وجدانت.

ماهیان ندیده غیر از آب پرس پرسان زهم پرسند آب کجاست ؟

کاشی های فیروزه ای مسجد و گلدسته های آسمانی ، آوای ملکوتی موذن های خوش آوا و آب وضوی خنک کنار بوته های گل سرخ و آنگاه عبودیت وسر بر آستانش فرو آوردن. همه تمرین و نماد الهی زیستن و پاک ماندن است، اخلاقی خوش داشتن، با مردمان بودن، گره ازکار خلق گشودن، راست گفتن ،ستم نکردن، حلال خوردن و حق نخوردن ،نیکوبودن و عاقبت زیبا زیستن و خلق سرزمینی که صدای خنده کودکانش و طنین گرم بزرگسالانش در خیابانها و کوچه ها تو را نوید آسودگی و آزادگی بدهد و ترانه زندگی را جاری سازد.

کاش اینگونه بود و روئياي شيرينم بسان جلوه تند شهاب اینگونه گذران و فانی نبود.

اکنون که خیال بود،  پرواز بود، آرزو بود، شمع کوچکی بود که زود آب شد، و ذره ای آب بود که لب شورنمود و تشنگی را افزون.

و چه مشتاقم که آن دوران بیاید تا سرخوش و دلخوش از طلوع خورشید و حلول ماه آن باشیم...

سلام دوستان.یه سؤال.تا حالا شده دلتون واسه دوران درس و مدرسه تنگ بشه؟من خودم خیلی دلم میخواد یه بار دیگه به اون روزها برگردم.بخصوص دوران ابتدایی.ولی حیف که نمیشه.اگه شما هم دلتون هوای مدرسه رو کرده این شعر رو بخونید:

یاد وقت مدرسه آغاز زنگ

بچه های پر زغوغا ، شوخ و شنگ

 

هر کلاسی خاطراتی زنده داشت

درس و مشق و مدرسه آینده داشت

 

دوستی شیرین و پر از خنده بود

لحظه ها در مدرسه پاینده بود

 

می نوشت آقا معلم یک پگاه

از محبت بر تن تخته سیاه

 

عینکش بر چشم بود و خیره بود

بر نگاه ما همیشه چیره بود

 

روزها رفتند آه از مدرسه

یاد درس و مشق و خط و هندسه

 

کودکی میرفت با سرعت به پیش

همکلاسی ها به هر سو راه خویش

 

روزگار مدرسه در یادمان

تا ابد جاوید در فریادمان

شهادت امام محمّد باقر (ع) تسلیت باد.

بدانکه کار نه به روزه و نماز است...

 

                               به شکستگی و نیاز است...

 

 

ای زاهد خودبین که نه ای محرم راز

                                           

                                      

                        چندین به نماز و روزه خویش مناز

 

 

کارت ز نیاز می گشاید، نه نماز

 

                                       

                      بازیچه بود،نمازِ بی صدق و نیاز

 

 

نماز افزونی،کار پیره زنانست و روزهِ زیاده

 

از ماه رمضان ، صرفه نان است وحج کردن

 

تماشای جهان است...

 

       

        نان ده که نان دادن کار مردان است

بسم الله الرحمن الرحیم

حسین (ع)بیشتر از اب تشنه ی لبیک بود افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادندو بزرگترین دردش را بی ابی نامیدند(دکتر شریعتی) 

آن کس به خدا ایمان دارد که راستی را هرچه هم که زیان آور باشد ؛ بر دروغ برگزندو از دروغ هم چه هم سودمند باشد پرهیز کند. امام علی (ع) 

معشوقی که عاشق خویش را دوست ندارد نفسی ناقص باشد و عاشقی که دل به یار نادوست دار بربرندد شخصیت خویش را حقیر شمرده امام علی (ع) ----

(سخنی به جوانان و عاشقان)  فکر کنیم..........

هر چند که بر پیکر ما تاخته اید

از جمجمه های ما بنا ساخته اید

 

هر چند ز خون پهلوانان امروز

مستانه به ضرب سکه پرداخته اید

 

هرچند که از، رگ رگ ببریده ما

زنجیر طلا به گردن انداخته اید

 

هرچند که در باغ شقایقهامان

چونان علف هرز، قد افراخته اید

 

غم نیست اگر به اشک ما طعنه زنید

تاریخ قبیله را، چو نشناخته اید

 

اما به همان که رفت و نامد خبرش

سوگند که ای قوم هُبل، باخته اید

شبی ساکت و دلگیر

خودم بودم و قلبی که زغم بسته به زنجیر

و نزدیک اذان بود

چو پیچید در آفاق همه نغمه تکبیر

نوشتند که هنگام اذان دست به دامان خدا باش

ومشغول دعا باش

چو باز است به درگاه الهی در رحمت

و آن لحظه بود لحظه شیرین اجابت

شدم گرم عبادت

دو چشمم همه پر اشک شد و روی لبانم همه سوگند

که یا رب تو رهایم کن از این غم

و گفتم به خدا بین دعایم

که دلتنگ اذان حرم کرب و بلایم

همان جا که دل از سوز فراقش شده بی تاب

همان جا که زده دست به دامان زمین خوشه مهتاب

همان بادی سوز و عطش و درد

همان وادی شرمندگی آب

همان وادی پاک حرم حضرت ارباب

همان جا که زمینش همه نور است

پر از شور و شعور است

حماسه است غرور است

و بر مهدی زهرا همه شب راه عبور است

همان جا که حرم  خانه دل هاست

و عشقش همه در آب و گل ماست

زیارتگه زهرا عبادتگه موساست

دخیل حرمش حضرت عیساست

و زیباست خدا محو تماشاست

که یک سو حرم شاه و یک سو حرم حضرت سقاست

مکانی که قدم رنجه نموده است گل یاس

طوافش کند از عشق و از  احساس

به لبهاش بود ذکر ابالفضل

و دریای دو چشمش پر الماس

همان کعبه کوچک

..:::کف العباس :::.

مکانی که در آن عشق زند موج

همان جا که زند پر به هوایش دل من هر دم و هر شب

همان جا که به هر جای زمینش هست

نشان از قدم محترم حضرت زینب

همان خاک که هم بدر و احد خندق و احزاب و حنین است

همان جا که زمین معرکه عشق حسین است

همان جا که دل از عالم هستی برباید

خیابان بهشتی که معروف به بین الحرمین است

و گفتم به خدا بین دعایم

 که دلتنگ اذان حرم کرب و بلایم

... به ایمانی به مذهبی معتقدیم که آشنایی درست و منطقی از آن نداریم و اگر داریم بسیار کم . و به مردی معتقدیم ، بعنوان یک مرد بزرگ ، بعنوان یک امام ، بعنوان یک ابرمرد و بعنوان کسی که همه احساس های ما و همه تقدیس ها و تجلیل های مارو به خود وصل کرده و همیشه در طول تاریخ ایران بعد از اسلام ملت ما افتخار ستایش علی رو داشته اما متاسفانه اونچنون که باید اونچنون که از چنین ملتی که اصولا ملت علی است در تاریخ شایسته هست علی را نمیشناسیم ، زیرا ما بیشتر به ستایش علی پرداختیم نه به آشنایی علی و از این نظر است که بیشتر باید از این پس به لحنی گوش بدهیم که علی را بعنوان یک انسان بزرگ یا یک رهبر یک امام یک سرمشق می شناساند چنانکه درس می دهد ، اما ستایش علی ، تجلیل علی ، تقدیس علی به اندازه لازم شاید شده باشه در تاریخ ما ...
... باید هر کسی از یه ایرانی نیمه دانشمند ، نیمه کتاب خوان ، نیمه تحصیل کرده متوسط بپرسه که علی کیست ؟ باید او بهتر از هر کس دیگر بتواند علی را بشناساند و معرفی کند . و اگر محققی در دنیا خواسته باشه به کتاب خانه ای بروه ، به یک مملکتی به یک جامعه ای برود که علی را بشناسد ، اون جامعه ایران باید باشه ، جامعه ما باید باشه ، کتاب خانه های ما باید باشه و آثار دانشمندان ما باید باشه ، ولی متاسفانه نیست . ملت ما چنانکه باید به ستایش علی و اولاد علی و عظمت او پرداخته ، اما این گله را بعنوان یک فرد عضو این جامعه از دانشمندان و علمای خودمون باید بکنیم که چرا خوب به ما نشناسوندین ...

سلام دوستای خوبم.اینم دانلود تیتراژ اول و دوم سریال دلنوازان با صدای علی لهراسبی.واسه این گذاشتمش چون میدونم خیلی طرفدار داره.امیدوارم خوشتون بیاد.ضمنا نظر فراموش نشه.

تیتراژ پایانی با حجم "764kb" دانلود

تیتراژ میانی با حجم "592kb" دانلود

تو رو از خاطرم برده

تب تلخ فراموشی

دارم خو می کنم با این

فراموشی و خاموشی

 

چرا چشم دلم کوره

عصای رفتنم سسته

کدوم موج پرییشونی

تو رو از ذهن من شسته

 

خدایا فاصله ات تا من

خودت گفتی که کوتاهه

از این جا که من ایستاده ام

چقدر تا آسمون راهه

 

من از تکرار بیزارم

از این لبخند پژمرده

از این احساس یِر یأسی که

تو رو از خاطرم برده

 

به تاریکی گرفتارم

شبم گم کرده مهتاب

بگیر از چشمای کورم

عذاب کهنه ی خواب

 

چرا گریه ام نمی گیره

مگه قلبه من از سنگه

خدایا من کجا میرم

کجای جاده دلتنگه

 

می خوام عاشق بشم اما

تب دنیا نمی زاره

سر راه بهشت من

درخت سیب می کاره